نزديكى هاى دور افتاده / شعر / افشین بابازاده

اگر هم مى خواست زمين به آسمان دوخته نمى شد. همچون قدم هايش كه در همين نزديكى هاى دور افتاده مى ايستد تا در تنهايى نفس بكشد. إز پله ها به تندى پايين مى آيد تا فراموشى عشق را برايش بى معنى كند. 

باران / شعر / افشین بابازاده

شايد هم ببارد

         بى آن كه تو را بخواند

و در زمستانى 

         از روى نرده‎ها  

           در تنهايى قطره‎ها 

               با قنديل يخ  بياويزد

براى تو مى نويسم / شعر / افشین بابازاده

برای تو مى نويسم 

كه روز از شب آغاز شده

و اين بامداد زمستانى 

از روى درخت‎ها، خيابان‎ها

خودش را خم كرده 

تا ببينمت 

دو شعر از افشین بابازاده

تا اين  شعر بريزد روى خاك

تا من وُ تو خيابان را در آغوش بگيريم

همچون رقص يخ در ليوان 

رگ هاى آسمان گرفته را ببين

گويى رگ من هم بى‎عار شده

"گذرگاه فرار" / مجموعه شعر / افشین بابازاده

"گذرگاه فرار" نام جدیدترین مجموعه شعر افشین بابازاده، شاعر معاصر مقیم انگلیس است که بصورت الکترونیکی در پایگاه رسمی سکولار دمکراسی ایران منتشر شده است. 20 شعر این دفتر: "برای مردمان گریخته و بی پناهِ سوریه، عراق، افغانستان و آفریقا و هم‎میهنانم سروده شده است. مردمانی که کوچ می کنند به گریزگاهی تا در آرامش، نفس بکشند بی آن که تیغ دادگریِ معبدان بر گلویشان بخرامد و یا گلوله‎های براق مایه ماشۀ سربازان دولتمردانشان بشود تا گوشت تنشان را بدرد......" برگرفته از پیشگفتار شاعر.

شعری از كاغذهاى پراکنده / افشين بابازاده

داستان بلندى بود. از برگ‎هاى خيره به قلم آغاز مى‎شد. كاغذ پشت كاغذ مى رفت تا دستان شگفت زده‎ام را ببيند. تو هم با چشمان بسته به اين كاغذها خيره مى‎شدى. 

من و تو / شعر / افشین بابازاده

من و 

      تو 

فرياد مى زنيم 

          آنارشيسم 

                با آبجو بهتر است

                يا در آب گوشت

      دستان ما هر دو را مى پسندد

امروز من / شعر / افشين بابازاده

روبروى امروز

روى پشت سر من افتاده

تا در لابه لاى روبرويم

زير پشت سرم را ببينم 

شمارش ها / شعر / افشین بابا زاده

با يك 

دو را 

به سه 

بُرد  

دو نفر برابرم / شعر / افشین بابازاده

دو نفر برابرم

سياهى 

در دستان‎شان

و لبانی در پاييز

قلب من / شعر / افشین بابازاده

قلب من اينجاست 

در آفتاب بامداد روان

با چند ضرب طوطى وار مى‎كوبد. 

نوشخانه‎ ها / دو شعر / افشین بابا زاده

در اين نوشخانه

كه تنهايى پنهان شده

قال و قيل مست

روى ميزها و 

           صندلى ها 

                 پراكنده 

        از روى هواى آبجو مى گذرد

بيزار و مرز خودکفائی / دو شعر از ينيس ريتسوس* / برگردان از: افشین بابا زاده

بیزار

بگو ، به اين چيز اعتراف كن 

كه ديگر نمى خواهى بگويى، بگو

كه تو نمى دانى ، كه هستى ندارد 

آرام پاهاى مرد به دار آويخته را باز كن 

همان گونه كه دركه‎هاى پنجره را

در بامداد مى‎گشايى

كاغذ پل ها / شعر / افشین بابا زاده

كاغذِ پل‎ها را روى شانه‎هايش گذاشت. آفتاب تا زير پل ريخته بود. رودخانه‎اى از عشق و رنجش، زير پل مى‎خروشيد.  هيچ‎كس روى پل پا نمى‎گذاشت.  كاغذهاى گذرگاه روى شانه‎هايش وَرَق مى‎خورد. همه چيز سنگين بود؛ هوا، مه و نسيمى كه از لابلاى درخت‎ها روى چهره‎اش مى‎وزيد تا اشكِ ناباورى خداى واژگان را بخواند. از زير پل نگاه كرد. خودش را زيرِ آوارِ نوشته‎ها پيدا كرد.

بيا برويم / شعر / افشين بابازاده

بيا برويم 

به همان جايى

كه سرعت حرف‎ها 

در جاده‎هاى نوساز

محدويتى ندارد 

     ميان ساختمان‎هاى تازه بنا شده، 
قدم بزنيم 

در صد / شعر / افشین بابازاده

صد‌ در صد نیستم
در صدِ زیادى سخت‌جون
ده درصد دیوانه
بیست درصد لبخند
سى درصد با رویدادها
چهل درصد زنده
پنجاه درصد بدون اندیشیدن
شصت درصد همین‌ها
هفتاد درصد جا به‌ جایى
هشتاد درصد مردنى نسنجیده
نود درصد تنهایى
درصد بالایى دوست‌ داشتنت
آه
صد درصد نیستم
اگرچه نود و نه درصد
همچنان امیدوارم.

برگرفته از مصاحبه مانا آقائی با افشین بابازاده

بالاى / شعر / افشين بابازاده

تقديم به نرگس محمدى 

بالاى مرگ

بالاى من 

بالاى مرگ

بالاى سر خود زمان

بالاى من 

بالاى هميشه ها

بالاى دور دورها

يك قطره / شعر / افشين بابازاده

در سايه درختى

كه زير آن مى‎نشيند

همين چند صندلى است.

نوشخانه ها / شعر / افشین بابازاده

نوش خانه ايرلندى 

هفت نوع ويسگى دارد

اما در اين نوشخانه 

يك داستان شنيدنى است 

دو نفر برابرم، و اين / دو شعر / افشین بابا زاده

و اين 

و اين سرعت

و اين پاهاى ايستاده

و اين روشنايى بى حرف

و اين تاريكى ی بى قرار 

و اين كليدهاى پر سر و صدا

و اين قفل هاى بردبار 

و اين پنجره هاى باز به روى زمان

و اين درهاى بسته روى چهره ما 

و اين لبانِ روى سكوتِ پر جوش و بوسه

و اين قال و قيل بدون آغوش

و اين ماه روى اين بركه ی خشك كه هر غروب مى خوابد 

و اين آفتاب كه لم داده روى اميدهاى يخ زده 

و اين آسمان آبى در نقاشى

و اين همان كه با هم مى رويم