آینده نقش از زنان دارد / مصاحبه با مارگارت میچرلیش / ترجمه کریم قصیم

مارگارت میچرلیش پیوسته به‎عمق معضلات رفتاری و روانشناختی ناشی از حاکمیت فاشیسم توجه داشته است. به‎ویژه کلاف پیچیده‎ی "ستم و سرکوب" حقوق زنان، یکی از موضوع های اصلی کار و کوشش پژوهشی و مداخله اجتماعی – سیاسی او را تشکیل داده است.

جایزه صلح رمارک۱ به آدونیس۲، اهدا شد

سرانجام، در روز جمعه (۱۹ فوریه / ۳۰ بهمن) جایزه صلح اریش ماریا رمارک۳، به آدونیس نویسنده و شاعر ۸۶ سالۀ معروف جهان عرب اهدا شد. وولفگانگ لوکه رئيس هیئت داوران و رئيس دانشگاه اوسنابروک گفت که جایزه رمارک به آدونیس تعلق می‌گیرد چون او برای جدایی دین و دولت و حقوق برابر زن و مرد فعالیت می‌کند....

از ۲۸ مرداد تا ۱۱ سپتامبر؛ گفت‌ وگو با مهرنوش مزارعی، نویسنده 'انقلاب مینا'

فیروزه خطیبی روزنامه‌نگار حوزه فرهنگ و هنر در لس آنجلس

مهرنوش مزارعی داستان نویس، فعال حقوق زنان ساکن سن دیگو و یکی از چهره های داستان نویسی در صحنه ادبیات مهاجرت، اخیراً نخستین رمان خود به زبان انگلیسی را به نام "انقلاب مینا" (Mina's Revolution)    منتشر و طی مراسمی در شهر لس آنجلس رونمایی کرد.

چامسکی خواستار شکستن احکام قضایی شاعران ایرانی شد

زبان‌شناس و نظریه‌پرداز آمریکایی، نوام چامسکی، صدور احکام قضایی سنگین علیه شاعران و نویسندگان در ایران را به منزله نقض جدی حقوق بشر دانست و خواستار شکستن این احکام شد.

گفتگوی اشپیگل با میشل ولبک* / برگردان از گلناز غبرایی

هفته هاست که کتاب «تسلیم» آخرین رمان میشل ولبک در لیست پرفروشترین کتاب های اروپا مقام اول را دارد. در گفتگوی اشپیگل با او، ولبک می‎گوید که چرا روشنگری، نفس‎های آخر را می‎کشد و لائیتیسم و جمهوری، مرده‎اند.

ادبیات ایران از جامعه دور افتاده / گفتگو با علی امینی نجفی / نویسنده و روزنامه نگار

چنین به نظر می‌رسد که هم‌زمان با حضور فعالانه‌تر سپاه قدس در سوریه، در فضای فرهنگی کشور یک «جنگ نیابتی» درگرفته است. ظاهراً هرچه بر تعداد پاسداران کشته ‌شده در سوریه افزوده می‌شود، به همان نسبت فروبستگی‌های فرهنگی در ایران شدت بیشتری پیدا می‌کند. صحنه این درگیری رسانه‌ها و موسیقی ایران است، اما ادبیات ایران هم بی‌نصیب نمانده: سال‌هاست که نویسندگان و شاعران ایران خود را از موضوعات اجتماعی و سیاسی روز، چه در ایران و چه در خاورمیانه دور نگه می‌دارند. آن‌ها درباره دو پرونده مهم «برجام» و «سوریه» سکوت پیشه کردند.

انقلاب و رمان فارسی / گفت‌و گوی امید منتظری با بهروز شیدا

امید منتظری*: به رسم پیش‌گفتار برای روشن شدن چهارچوب نظری و طرح موضوع و پیش از آن‌که مستقیماً به سراغ سال‌‌‌‌های حول و حوش انقلاب ۵۷ برویم، اگر بپذیریم ژانرهای ادبی هر دوره تا حدودی با خصوصیت واقعیِ‌ی «اشکال زندگی»‌ی مردم در آن دوران سازگار است، می‌توان آثار ادبی را به نحوی بازنمود نوعی «آگاهی‌‌ی جمعی» هم دانست. ‌‌‌

کشمکش در جهان مدرن / با حورا یاوری در بارۀ "اعتراف" / ایمان پاک‎نهاد

رمان‌نویسی که ته‌وتوی ذهن و روان شخصیت‌های داستانی‌اش را می‌کاود از بازجویانی که متهمان را وادار به اعتراف به کارهای کرده و ناکرده می‌کنند بسیار کارآمدتر است.

 با حورا یاوری درباره‌ی اعتراف و سنگی بر گوری»»

«مهاجرت، مرگ شاعر نیست» / گفتگوی مانا آقایی با افشین بابازاده

افشین بابازاده، شاعر و کنش‌گر حقوق بشر، متولد سال یک هزار و سیصد و چهل و دو خورشیدی در تهران و دانش‌آموخته‌ی رشته‌هاى برق، مكانیزاسیون كشاورزى و مدیریت در انگلستان است. او تاکنون چهار مجموعه شعر به نام‌های «یادداشتی برای خواهر سنگ‌ها» (۱۳۷۰ - با مقدمه‌‌ای از اسماعیل نورى‌علاء)، «صبحانه در موقعیتی بهتر» (۱۳۷۴)، «گاوها» (چاپ یکم: ۱۳۸۵؛ چاپ دوم: ۱۳۹۱) و «وقتی کنارت دراز می‌کشم» (۱۳۹۲) توسط انتشارات مداد و مرکز نشر پیام در لندن منتشر کرده است. بابازاده در هفده سالگی برای تحصیل به انگلستان مهاجرت کرده و در حال حاضر به‌عنوان مدیر برنامه‌هاى طراحى پروژه‌هاى راه آهن براى شركت‌هاى مشاور مدیریت اجرایى به كار مشغول است.

عشق وطن من است / گفت‌وگوی سپیدۀ جدیری با شیدا محمدی به بهانه‌ی انتشار کتاب "یواش‌های قرمز"*

حکایتِ شعر شیدا محمدی و عشق، به راستی نیز چنان‌که خودش می‌گوید، حکایت آدمی و وطن است. شعر او در عشق و با عشق نفس می‌کشد؛ چنان عشقی که نظیرش را نه در شعر نسل امروز، که در افسانه‌هایی که از ازلی بودنِ عشقِ شیرین و فرهاد باقی مانده است باید جست‌وجو کرد. این است که از او می‌پرسم: سخن گفتن از عشق به این شکل، تا چه میزان می‌تواند همچنان در شعر امروز جایگاهی داشته باشد؟ و او پاسخ می‌دهد: عشق وطن من است.

شاعر تنها یک نظاره‌گر است / گفتگوی مانا آقایی با لیلا فرجامی

لیلا فرجامی، شاعر، مترجم، روان‌درمانگر و مشاور نوجوانان و بزرگسالان، زاده‌ی سال یک هزار و سیصد و پنجاه و یک خورشیدی در تهران و دانش آموخته‌ی زیست‌شناسی، روانشناسی و روانکاوی در آمریکاست. مجموعه اشعار منتشر شده از فرجامی عبارتند از: «هفت دریا، شبنمی» (۱۳۸۱، نشر روزگار، ایران)، «اعترافنامه‌ی دختران بد» (چاپ یکم: ۱۳۸۵، نشر باران، سوئد؛ چاپ دوم: ۱۳۸۶، انتشارات شرکت کتاب لس آنجلس، آمریکا)، «گِل» (۱۳۸۹، نشر آهنگ دیگر، ایران)، «رودخانه‌ای که از ماه می‌گذرد» (کتاب الکترونیکی، ۱۳۹۱، ناشر: شاعر)، «عبور از سیّاره‌ی سوخته» (۱۳۹۲، انتشارات بوتیمار، ایران) و «پیش از غرق شدن» (۱۳۹۳، نشر ناکجا، پاریس). لیلا فرجامی همچنین برگزیده‌ای از اشعار کبیر، شاعر هندی را با عنوان «پرنده‌ای که در من آواز می‌خواند» به زبان فارسی ترجمه و توسط انتشارات آهنگ دیگر منتشر کرده است. لیلا فرجامی در چهارده سالگی از ایران مهاجرت کرده و در حال حاضر ساکن لس آنجلس آمریکاست.

فستیوال بین المللی سینمای زنان ترکیه در گفتگو با ملک اوزمان / فاطمه نصیرپور

مدرسه فمینیستی:
در سال ۲۰۰۳، سینمای ترکیه شاهد حضور فستیوال جدیدی به نام «زنان، سینما را می سازند» و با شعار «زنان برای زنان» بود و امسال 13 امین سال برگزاری این فستیوال از شهر استانبول با راهپیمایی زنان شروع و پس از اجرا در شهرهای نو، مولا، دیار بکیر، آدانا و نهایتا در شهر «ازمیر» خاتمه یافت.

چهل‌تن: زندگی ایرانیان در رمان ایرانی یک دروغ بزرگ است / الاهه نجفی

امیر حسن چهل‌تن، داستان‌نویس / عکس ماتیاس لودکه

مهم‌ترین وظیفه اداره کتاب ارشاد اسلامی بررسی و سانسور کتاب و صدور مجوز چاپ و نشر کتاب است. با این‌حال هنوز کشاکش‌ها بر سر تعیین رییس اداره کتاب ادامه دارد. خبرگزاری مهر روز گذشته گزارش داده بود که علی جنتی، وزیر ارشاد اسلامی هنوز موفق نشده بین سه الی چهار مدیر فرهنگی کشور، کسی را برای این مقام انتخاب کند.

غیبت "بدن رنج‌کشیده زن" در میان کلمات

مصاحبه با عبیر حمدار، استاد دانشگاه دورهام، نویسندهٔ کتاب "بدن رنج‌کشیدهٔ زن" (چاپ انتشارات سیراکوز ۲۰۱۴)

مصاحبه کننده: جدلیّه، مترجم: آناهیتا حسینی

چند داستان یا زمان می‌توان یافت که شخصیت زن در آنها دچار معلولیت یا بیماری باشد؟ این پرسشی است که عبیر حمدار، نویسنده عرب‌تبار را واداشت درباره بدن زنان بیمار و معلول در ادبیات عرب تحقیق کند.

ممنوعيت برای من اهميتی ندارد / مصاحبه مجله اشپيگل با نسرين ستوده پيرامون فيلم "تاکسی"

نسرين ستوده در بارهٔ نقش خود در فيلم «تاکسی» سخن می گويد.
فیلمی که در فستیوال "برلیناله" و در غیبت کارگردان فیلم، جعفر پناهی، جایزۀ "خرس طلائی" را از آنِ خود کرد.

آزادی بیان و پیامدهای ترور پاریس از نگاه ناظران / نظرخواهی پانته‌آ بهرامی از عبدی کلانتری و پرتو نوری‌علا

 روز گذشته صدها هزار نفر از فرانسوی‌ها به خیابان‌ها آمدند که بگویند آزادی بیان برایشان مهم است. «راهپیمایی همبستگی» ۱۱ ژانویه بزرگ‌ترین راهپیمایی پس از آزادی فرانسه در اوت ۱۹۴۴ بود.

با عبدی کلانتری (نویسنده و جامعه‌شناس) و پرتو نوری‌علا (شاعر و نویسنده) این پرسش را در میان گذاشتیم که حد آزادی بیان چیست و به نظر آن‌ها حمله مسلحانه به دفتر نشریه «شارلی ابدو» چه پیامدهایی برای آزادی‌های مدنی خواهد داشت؟

نسبت هنر با آگاهی بخشی، و خرد، در گفتگو با کاسپین ماکان / سعیده وطنی

روشنگری و خردگرایی، موضوعاتی هستند که اتفاقا مسئولیت اجرای بخش گسترده ای از آن بر دوش هنرمند است. چرا که هنر در پایه، زبانی است همگانی، گویا و نافذ که میتواند در اندک زمانی طیف وسیعی از افراد جامعه را در سطوح مختلف به عنوان مخاطب خود قرار داده و به این ترتیب اثرگذار باشد. 
بنابراین وظیفه هنرمند، هنرنمایی نیست بلکه واقع گرایی است. به ویژه در جوامعی نظیر جامعه ی بیمار و مستمند ایران که نیازمند تغییرات اساسی فرهنگی و اندیشه ای است.

اسلام، سکولاریسم، جنگ، مدرنیته و زنان از نگاه آدونیس / گفتگو

به تازگی در ایران، کتابی با نام "ستاره‌ها در دست"، برگزیده‌ای از اشعار و آراء ادبی آدونیس1، "آشنا زدا"ترین شاعر امروز عرب، توسط  "موسی اسوار"، اولین مترجم آثار او، ترجمه و نشر سخن آن را منتشر کرده است.

گفت‌وگو با کاوه مظاهری کارگردان مستند «گزارشی درباره مینا»

خانه‌ای خیالی کاوه مظاهری در هشتمین جشنواره بین‌المللی سینماحقیقت با مستند «گزارشی درباره مینا» در دو بخش مسابقه ملی (نیمه بلند) و مستند شهر، حضور دارد. مظاهری از سال 1385 به صورت حرفه‌ای در عرصه سینمای مستند و داستانی فعالیت دارد. «گزارشی درباره مینا» روایت سیزده روز از زندگی یک زن خیابان خواب در ایام عید نوروز است.

انگار جای او بودم / نظرات رامین جهانبگلو درباره فیلم "گلاب"

اشکم در آمده بود. دوباره تجربه‌های زندان اوین برایم مجسم می‌‌شد. وقتی‌ "برنال" را در انفرادی و یا در اتاق بازجویی‌ می‌‌دیدم، انگار جای او بودم، احساس می‌‌کردم خودم دارم در فیلم بازی می‌‌کنم. تجربه عاطفیِ بسیار عمیق، ژرف، و تأثیرگذاری بود.