اما شاملو برای من از مقامی بسیار ویژه برخوردار بود. بالاخره یک روز پس از آن که دیدم شاملو در خوشه اش شعری از کامیار شاپور—که هم مدرسه ای ام بود و هر روز در حیاط البرز می دیدمش، منتشر کرده، دیگر با خود عهد بستم که به سرِ وقت او بروم و ملاقاتش کنم و برایش شعر ببرم. آدرس دفتر خوشه را در کوچه ای منشعب شده از میدان بهارستان داشتم و روزی به آنجا رفتم و خوشبختانه درش باز بود. اما به رغم چند بار آمد و رفتم در برابر درب ورودی، هیچ وقت این جرات را در خود نیافتم که سرزده به سراغ شاعر محبوبم بروم؛ همین تردّد، ملاقات مرا با شاملو چند سال به عقب انداخت و در سرنوشت شعر و نویسندگی ام تاثیر گذاشت.
