شعر / رضا مقصدی

نوروز، در بهارِ دلم ایستاده است / شعر / رضا مقصدی

از یار وُ از دیار، اگر دور مانده ام

نوروز، در دیارِ دلم  ایستاده است

آوازهای "ناظم حکمت*" به خون نشست / شعر / رضا مقصدی

همسایگان ما

در خاک های خاطره خفتند. 

همسایگانِ آینه وُ آه

آوازِ روسفیدیِ صبحی بلند را

بر سینه‎ی سپیده نوشتند.

با کشورم چه رفته است* / شعری برای سعید سلطانپور/ رضا مقصدی

هم اینک، سیمای صمیمیِ سعید سلطانپور پیش چشم من است. امواج انسانی، در خیابان جام جم تهران اورا در حلقه ی مهربانش فرا گرفته است. قامت بلند وُ سپیدی موی وُ سیاهیِ لباسش از دور دیده می شود.

عاطفۀ دیلم و گیل / شعر / رضا مقصدی

دوست شورانگیزم فریدون پوررضا از استادان برجسته‌ی موسيقی آوازی ايران، سه سال پیش در چنین روزهایی ناگهان ما را در ميان اين‌همه تنهايی، تنها گذاشت. او بيش از نيم قرن در شادی‌های شورآفرين وُ زيبا و لحظه‌های غمگين وُ جان‌فرسا با دل وُ جان مردمِ "گيل" وُ "ديلم"، پيوندی عاشقانه داشت. شادا او که آوازِ ِزلال زيبای جانش را در زمان وُ زمانه، به يادگار گذاشت. دريغا ما که سوگوار پوررضای دل ِخويشيم.

غزلواره ی سبز و، جانِ رها زتن / دو غزلواره / رضا مقصدی

تو برگ وُ بارِ باغی

من، میزبانِ باران.
من، شرحه شرحه، دردم
تو شرحِ اشتیاقی.

غصۀ تابوت او / شعر / رضا مقصدی

غصه ی تابوتِ او

     در دلِ"کابُل" نشست.

در سوگِ فرخنده، زنی که به آتش کشیده شد.

انارِ خنده رو !/ شعر / رضا مقصدی

در همه جای جانِ ما
شعله به شعله، گشته ای !

واژه ی شادمانه را
بر دلِ ما نوشته ای!

بهمن بیدادگر، و با جانِ مِه گرفته وُ "لاهیجان" / دو شعر / رضا مقصدی

با من وُ نیلوفرم

حرفِ تو از برف بود.

با دلِ گُلرنگِ من

گفتگو از برف بود.

هلا....حماسه ی کوبانی ! / شعر / رضا مقصدی / ترجمه به زبان کوردی توسط م. باران

پس از انتشار دو شعر در ستایش حماسۀ مردم کوبانی، چندی پیش بانویی فرهیخته با نامِ "م.باران" (منیژه میرمکری) آن دوشعر را به زبان کُردی برگرداندند. این روزها که با شادیِ نو یافتۀ این مردم بپا خاسته، رو در روییم، شعر "هلا ..حماسه ی کوبانی" را همراه با برگردان آن، به زبان کوردی در اینجا می خوانیم.

رضا مقصدی

زخمی که به قامتِ قلم ، بارید / شعر / رضا مقصدی

زخمی که به قامتِ قلم ، بارید 
یک زخمِ هزارساله ی جاری ست.
تصویرِ سیاهِ هرچه آیینه
معنای ستروَنِ سیه کاری ست.

سال نو میلادی، و عاشقانه تر بتاب! / دو شعر / رضا مقصدی

   
سال نو میلادی    

عقربه های ساعتم
روی زمانِ تازه است.
معنی ِ روزگار من
جان وُ جهانِ تازه است.

کاغذ وُ مداد / شعر / رضا مقصدی

 

همنشینِ قصۀ شبانه ام، همین گُل است.
گل، مرا به خاطراتِ خطه ی شمال

گل، مرا به شورِ شعرِ جویبار

گل، مرا به عطرِ یک ترانه می بَرَد.

ریحانه ی زمانه ی بیداد! / شعر / رضا مقصدی

ریحانه ی زمانه ی بیداد!

 زیباییِ زنانه، ترا آه....می کشید.

در جستجوی عاطفه ی ناب بوده است .

در جستجوی خاطره ی آب وُ آفتاب.

با "نوزده"، ترانه ی پَرپَر،به سینه اش.

زیباییِ زنانۀ ما، دشمنِ شماست / شعر / رضا مقصدی

ای دست ها که بر دلِ ما زخم می زنید!

ای دست ها که سنگ به آیینه می زنید!

زیبائی زنانۀ ما دشمن شماست.