پیوند سرای نویسندگان، شاعران و هنرمندان سکولار دمکرات ایران

پیوند سرای نویسندگان، شاعران و هنرمندان سکولار دمکرات ایران

۱۳۹۴ مهر ۲۰, دوشنبه

زمزمه ای با «مرضیه» / شعر / اسماعیل وفا یغمائی

در پنجمین سالگرد سفر آن عزیز

نیستی تو! سنگ گوری، گمشده
درگوشه ای از
            کهکشان
                درکهکشان
                        تا کهکشان‎ها




نیستی تو! سنگ گوری، گمشده
درگوشه ای از
            کهکشان
                درکهکشان
                        تا کهکشان‎ها
نیستی تو
       جسم بی‎جانی،
        نهان درناکجای بی‎نشان خاکدانی،
در کرانی بیکران
             از آسمان،
                    در آسمان  
                            تا آسمان‎ها
                          [چیست این عالم نمیدانم]
 سوز بودی ساز بودی،
                نغمه وُ آواز بودی
سوزِ هستی ساز هستی
         همچنان آواز هستی
               در گلوگاه زمان‎ها
                            در زمان‎ها
                                تا زمان‎ها......
ای از آن «ناهستی» آغاز کزان شعله زد «هستی»
[وین همه بالا بلندی در درون ما، و پیرامون ما
وین همه پستی به پیرامون و دردا در درون ما]
ای از آن آتش
که در آغاز هستی شعله‎ور شد
 بر دمیده
ای زقندیل هزاران ماه و اختر
از  زمان‎ها تا زمان‎ها
کهکشان تا کهکشان‎ها
آسمان تا آسمان‎ها
بیکران تا بیکران‎ها
                 پَر کشیده،
پابرهنه
        موی افشان
                همچو هستی
                        ناب و عریان
زآتش وُ آب وُ زخاک وُ باد
نغمه خوان و شاد وُ در فریاد
از غبار و سنگ
            تا کاج وُ
                سپیداروُ
                        صنوبر
تا به آهو، تا کبوتر
 درمسیر راه‌های بی نشان رازها 
                           [ای کولی زیبا] دویده
تا به این‎جا،
        این زمین،
             این آسمان،
                این مردمان و این زبان
                            ایران زمین ما رسیده
تا بخوانی
        تا بخوانی
                با دهانی
                    با زبانی
 که نخستین بار در آغاز آن آتش غزلخوان شد
از جهان‎ها 
          تا جهان‎ها
                      پله
                          پله
     از کرانِ بیکران اولین
    تا بیکران در بیکران در بیکران‎هائی
   که بی فرجام و بی مرگ‎اند
  [چیست این عالم نمیدانم
  نخواهم نیز دیگر تا بدانم]
مرگ را باور ندارم
[چون خدای عامیان که باورش دیگر ندارم]
گرچه برگور تو استاده،
مرگ را باور ندارم
گرچه می‎بینم که باری کم کمک دیگر  به پیکر
 پیرم و از کار افتاده
مرگ را باور ندارم
لیک خاضع بر سر گور تو از اعجاز هستی
[که دهانی و گلوگاه‎ی و قلبی این چنین را
از درون هیچ و ناپیدا و ناهستی و آتش‎ها فراز آورد]
زیر لب با خویش میگویم
[فارغ از آن جانور- بت
عنکبوت زهرآگین کبود و لوچ و پوچ آسمانی
با رسولان و رسالاتش
که هر یک همچو ابری تیره و مسموم
دربارش به هر جائی
به مرداب و به نکبت‎ها در افکنده جهانی]
نیستم تنها -
کنار من از آن آغاز تا امروز
آشنائی هست
گوش می‎بندم صدایت را که می‎خواند
گر چه نی در مسجد و دیر و کلیسا و کنیسه
لیک در انگشت‎های نازک «صورتگر چین»
و میان کوچه‎های «می زده و میکده»
در شب «شب مهتاب»
و میان گیسوان و بر لبان گرم
                             محبوب و حبیب من
 بی گمان
          باری
صدائی که صدای توست میگوید:
             خدائی
                  هست......


19 مهرماه 1394

هیچ نظری موجود نیست: